![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]()
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Wychodził właśnie z domu i o mały włos, a zostałby rozjechany przez pociąg! To dziwne... przecież te linie już dawno zostały zatrzymane.
Owszem, fakt, że mieszkał w starej sieci kolejowej był nieco dziwny, ale widaomo, że ktoś taki jak on nie może mieszkać normalnie wśród ludzi.
Był już środek nocy. Jemu oczywiście jak najbardziej to odpowiadało i chociaż większość trzynastolatków już dawno leżałaby w łóżkach, on szedł popływać. Tam gdzie zawsze, koło wieży.
Był ubrany w tą samą niebieską sukienkę i miał ze sobą tą samą żółtą torbę. Jednak od czasu gdy zamieszkali u niego dwaj...koledzy jakoś nie miał czasu na zbieranie energii. A przecież to bardzo ważne... inaczej całe miasto przestanie istnieć!
Przechodził właśnie koło wesołego miasteczka i jego wzrok przykuła ta pamiętna fontanna i maszyna z losami. Może kiedys uda mu się wylosować coś dla Chico...
Już widział drabinkę i wejście na wieżę. Już miał postawić nagą stopę na pierwszym szczeblu, gdy coś nagle go rozkojarzyło. A jak wiadomo, on takich znaków nie ignoruje. Cofnął się i zaczął rozglądać.
Może przy okazji uda mu się znaleźć telefon. W końcu inaczej będzie nie do pary i pozostałe trzy poczują się samotne.
To miasto ma swoje wróżki,
a ja jestem jedną z nich.
Karta postaci ~ mieszkanie
Offline
przelotny czytelnik
Krążyłem na obrzeżach miasta. To miejsce było stanowczo poniżej mojego poziomu, jednak musiałem znaleźć jednego demona, o którym dostałem ważne informacje od pewnego przychylnego wampira. Podobno ostatnio tu go widziano, zaś jeden z upadłych miał dosyć naglącą do niego sprawę. Maszerowałem raźnie w mroku nocy, gdy nagle dostrzegłem stojącą w mroku postać. Może to był ten demon? Podszedłem bliżej i moim oczom ukazała się młoda dziewczynka w błękitnej sukience, z żółtą torbą i włosami do pasa. Jako, iż demony są zmiennokształtne i kapryśne, mógł to być on.
- Cześć. Kim jesteś? - zapytałem, podchodząc bliżej. - Królową twą Tsi Sgili... - zainicjowałem hasło znane demonom, wampirom i upadłym, oceniając ją sceptycznym spojrzeniem. Jeśli to nie demon, uzna mnie za świra, ale czym mam się przejmować? Hasło nic nie mówiło istotom nie znającym Shiyami, chyba, że był to nephilim, anioł, lub inna dobra istota - wtedy coś przeczuwały, ponieważ każdy nadprzyrodzony zna historię Tsi Sgili, potężnej istoty groźniejszej od samego diabła.
Nie spodziewał się spotkać tu kogoś... żywego? Nie, inaczej. Nie spodziewał się spotkać kogokolwiek w tym miejscu. Basen, który umieszczono na dachu, należał do starych i opuszczonych, a woda w nim była wiecznie lodowata. Cóż... może i lodowata, ale zawsze czysta. Tak jakby ktoś spodziewał się, że dokładnie tego dnia i o tej godzinie bosa, jeszcze dziecięca stópka stanie na szczeblu drabinki i wdrapie się na samą górę. Jednak chłopca nie dziwił ten nieco zaskakujący fakt. W końcu miasto go kocha i właśnie dlatego zawsze jest nastawione przyjaźnie! Chociażby taką drobnostką jaką stanowi czysta woda w basenie.
Ale, wracając do tematu, miejsce to nie było odwiedzane przez ludzi. No dobra... CoCo często tu zaglądał, ale nawet on nie był do końca człowiekiem, więc to się nie liczy. Właśnie dlatego coś mu podpowiadało, że niespodziewany gość również nie należy do świata ludzi. I tym razem intuicja go nie zawiodła, ponieważ kiedy tylko duże oczy napotkały źródło zawahania chłopca, ten już wiedział, że ma do czynienia z kimś, kto na pewno nie jest człowiekiem. A może to i dobrze? W końcu zawsze ciekawiej, prawda?
- Jestem CoCo. Strzegę tego miasta codziennie i opiekuję się nim jak należy. Moją królową jest Planeta Ziemia.
Odpowiedział spokojnym głosem, a w kącikach jego ust dało się zauważyć delikatny uśmieszek.
- A ty? Kim jesteś? Co przyprowadziło cię do źródła energii?
Zapytał, nie chcąc być dłużnym. Czekając na odpowiedź, usiadł sobie na jednym z niższych szczebli drabinki. Szczęście, że nie zdążył jeszcze zdjąć sukienki, ponieważ atmosfera mogłaby się zrobić nieco... jak to się mówi... niezręczna.
To miasto ma swoje wróżki,
a ja jestem jedną z nich.
Karta postaci ~ mieszkanie
Offline
przelotny czytelnik
Zaskoczył mnie chłopięcy głos w tym ciele. W pierwszej chwili pomyślałem, że po prostu to kaprys demona, jednakże gdy postać nie odpowiedziała na hasło - prawidłowa odpowiedź brzmiałaby "co z skrzydeł strząśnie deszcze krwi" - skrzywiłem się. Pudło. Jednakże ów chłopiec mógł widzieć gdzieś kogoś innego, mógł mi udzielić informacji.
- Strzeżesz miasta, tak? Ciekawe, czy wiesz, co się dzieje w jego murach - mruknąłem, uśmiechając się pod nosem. A raczej pod nim, jednak nieważne. - Jestem Takeshi. Widziałeś może tu kogoś jeszcze? Szukam tu pewnej... osoby.
- Owszem, strzegę. Znam go na własną kieszeń. Każdą uliczkę, każdy dom, każdą drogę i każdy zaułek. To miasto żyje tętniącą w nim energią, a ja ją zbieram. Takie powierzono mi zadanie.
Uśmiechnął się przyjaźnie w odpowiedzi. Nigdy nie kłamał. I chociaż czasami rzeczywiście mówił o wiele za dużo (i to obcej osobie), nie wyobrażał sobie innej odpowiedzi na to pytanie. Zawsze był szczery i odpowiadał zgodnie z prawdą, przez co bardzo łatwo ktoś mógłby próbować go oszukać. Jednak na szczęście CoCo, jak na trzynastolatka, ma silnie wyostrzone zmysły i zazwyczaj wyczuje spisek. W tej chwili... nie czuł nic i to go nieco zaniepokoiło. Jednak nadal nie stracił dobrych chęci i wprost tryskał charyzmą. Z resztą jak zawsze.
- Mury szepczą mi swoje tajemnice, a ja jako dobry słuchacz zawsze wysłuchuje ich do końca. I nie zdradzam. Inaczej miasto mogłoby się obrazić.
Jednym zwinnym susem zeskoczył z drabinki i znalazł się bardzo blisko swojego "gościa". Kto jak kto, ale CoCo był niezwykle ciekawską istotką i chociaż może nie zawsze to okazywał, chciał wiedzieć wszystko o wszystkich. Najchętniej teraz obsypałby go pytaniami, ale nie chciał być nieuprzejmy.
- Pewnej osoby? Tutaj niewielu przychodzi. Twierdzą, że to miejsce coś z nich wysysa. Zupełnie jak w jakiejś taniej historyjce o duchach, prawda?
Zapytał, po czym uśmiechnął się uroczo, jak to na dziecko przystało.
To miasto ma swoje wróżki,
a ja jestem jedną z nich.
Karta postaci ~ mieszkanie
Offline
przelotny czytelnik
Prychnąłem lekko, gdy ten wymieniał swoją znajomość miasta. Chyba nie był za dobrym opiekunem, skoro nie wiedział, że pod jego miastem jest stolica nadnaturalnego światka ciemnej mocy. Słuchając dalej chłopaka zyskałem trochę informacji - jeśli tutaj ludzie czują się wyssani z energii, możliwe, że mieszka tu demon na stałe. Jaka kanalia chciałaby mieszkać tu? Demony mają swoją dumę i raczej przebywają w elegantszych dzielnicach.
- Coś wysysa, mówisz - mruknąłem, sięgając do kieszeni po kulkę w kolorze moich oczu. - A nie wiesz przypadkiem, co to może być? - zacząłem się bawić kulką, podrzucając ją i łapiąc pewnie.
Czy nie wiedział? Oh, kto powiedział, że nie!? Owszem, nie zdawał sobie sprawy z tego jak ten świat się nazywa oraz nie miał pojęcia, że jest akurat jakąś tam stolicą, ale jednak wiedział, że pod miastem istnieje taki wymiar. On wie wszystko o tym mieście. A przynajmniej to z czym miasto chciało się podzielić. I chociaż teoretycznie nie ma przed nim tajemnic, to kto wie...
- Coś nie z tego świata.
Odpowiedział niezbyt szczegółowo. Może i na początku powiedział nieco za dużo, ale to przecież nie znaczyło, że miał mu od razu wszystko wykładać jak na złotej tacy, prawda? Tak więc część informacji zachowa dla siebie i chyba tylko siłą je wyjawi.
- Niektórzy twierdzą, że to przez basen.
Dodał jeszcze, zerkając dyskretnie w stronę błękitnej tafli, która delikatnie poruszała się wraz z wiejącym wiatrem.
To miasto ma swoje wróżki,
a ja jestem jedną z nich.
Karta postaci ~ mieszkanie
Offline
przelotny czytelnik
- Przez basen - prychnąłem. Nic mi to nie dawało. Zresztą, po co mi wysłuchiwać jakiś nędznych ludzkich ploteczek? To nie dla mnie. - Chyba na niewiele mi się zdasz, a liczyłem, że będziesz w stanie mi pomóc - mruknąłem. Schowałem kulkę do kieszeni i obróciłem się, by odejść.